VRAGEN-ANTWOORDEN

De kat krabt de krollen van de trap


 


De nagels zijn, samen met het gebit, het natuurlijke aanval- en verdedigingswapen van de kat. Het is dus van levensbelang dat de poes deze goed onderhoudt. In tegenstelling tot de hond, die zijn nagels afslijt op de harde ondergrond, moet de kat zelf instaan voor haar manicure. Wanneer niet in gebruik, zitten de klauwen van een kat immers steeds ingetrokken. Dat is handig voor het geluidloos besluipen van een prooi.


In de natuur is boomschors het ideale materiaal om nagels bij te vijlen: stevig en toch zacht en met een vleugje natuurlijk aroma. Binnenshuis willen de houten meubels of het leren bankstel echter ook wel aan die eisen voldoen. Tot grote ergernis van de baasjes.


De meest natuurlijke vervangers zijn sisal, jute en kokos. Deze bestaan in krabpalen, matten of in plankjes aan de muur.


Wanneer poeslief toch nog uw bankstel verkiest,


De bedoeling hierbij is dat de kat een negatieve ervaring koppelt aan het “bankkrabben”, maar zonder dit met uw aanwezigheid te associëren. Anders wil de kat wel eens besluiten dat ze enkel niet mag krabben in uw bijzijn. Onaangename prikkels voor een kat zijn geluid, water en tocht.


Om de kat positief te stimuleren kan je ook werken met geurstoffen die je op de te verkiezen plaatsen spuit.


 


 


“Beste meneer Bonzo, moete honde ook tande poetse?”


 


Wie herinnert er zich niet de vertederende reclame waarbij het lieve meisje een brief schrijft aan de hondenbrokkenmeneer, om te vragen hoe ze de tandjes van haar hond moet proper houden.


Er zijn inderdaad een heleboel knabbelstokjes en kauwstrips op de markt. En ongetwijfeld zijn brokken beter voor de tanden dan zachte voeding. Door de kauwbewegingen maken de brokken de tanden op een natuurlijke wijze mechanisch schoon. Wanneer de tanden echter niet mooi op elkaar passen, is dit mechanische effect veel minder. Bepaalde honden, die een rasgebonden onder- of bovenbit hebben, krijgen dan ook een grotere aanleg voor tandsteen.


Maar eigenlijk is niets zo effectief als tanden poetsen.


Best leer je dit van jongs af aan, want op latere leeftijd laat de hond dit niet meer zo makkelijk toe.


Is het kwaad al geschied, dan zit niet s anders op dan het tandsteen door uw dierenarts te laten verwijderen. Het gevaar zit hem namelijk in de bacteriën die woekeren onder het tandsteen. Deze kunnen niet alleen de wortels en de tandkast aantasten, maar kunnen ook via het bloed andere organen (zoals hart, lever en nier) besmetten.

Het reinigen van de tanden bij de dierenarts gebeurt onder volledige verdoving. Net zoals bij de mens wordt met trillingen (ultrasone) de kalk van de tanden getrild. Daarna worden ze gepolijst en dan kan het gebit er weer voor een tijdje tegen. Maar doet u dan niets aan de voedingsgewoonten van uw hond, zal hij over één à twee jaar terug hervallen.